W pierwsza niedzielę po liturgicznym Wspomnieniu Wszystkich Wiernych Zmarłych, w cieniu drutów i wież dawnego obozu KL Auschwitz II – Birkenau, zgromadziliśmy się, by przejść Drogę Krzyżową w intencji ofiar obozów koncentracyjnych, gułagów i wszystkich miejsc, gdzie ludzka godność została podeptana. Tam, gdzie milczenie kamieni wciąż opowiada o cierpieniu, zabrzmiała wspólna modlitwa – pełna bólu, ale i nadziei.

Szliśmy stacjami męki Chrystusa, niosąc w sercach pamięć o tych, którzy przeszli swoją drogę krzyżową w murach obozów i na ziemiach naznaczonych cierpieniem. Modliliśmy się, by Bóg przyjął ich do chwały zbawionych, a światu udzielił pokoju, którego tak bardzo dziś potrzeba.

Dla nas, parafian z Wilamowic, był to czas szczególnej zadumy i głębokiego wzruszenia. Niosąc krzyż od stacji do stacji, poczuliśmy, że uczestniczymy w czymś więcej niż tylko w nabożeństwie – w misterium pamięci, które jednoczy przeszłość z teraźniejszością, cierpienie z nadzieją, śmierć z życiem.

Niech to doświadczenie modlitwy na ziemi naznaczonej tyloma łzami i ofiarami pozostanie w naszych sercach jako wezwanie do pokoju, przebaczenia i miłości, która silniejsza jest niż zło.